Z otchłani morza wynurza się,
mokre włosy spływają niczym płynne światło księżyca,
oczy odbijają ukrytą wiedzę głębin.
Jej obecność to nawiedzający refren,
zakazana melodia utkana z uroku utraconych skarbów.
Złote i srebrne refleksy migoczą na jej skórze,
odbijając skarby ukryte pod falami,
każdy kawałek to pradawna obietnica niewypowiedzianej tęsknoty.
W jej aurze świat się rozpuszcza—
istnieje tylko puls oceanu,
błysk cennych metali,
i nieodparta wołanie z zaświatów,
wzywające cię do poddania się czarowi niewidzialnego.